Zioła: Rdest ptasi

Wiadomości ogólne

Jest popularnym chwastem występującym we wszystkich rodzajach upraw, możemy go spotkać również na podwórzach i przydrożach oraz nad brzegami rzek. Rdest jest rośliną jednoroczną lub dwuletnią. Kwitnie od czerwca do października, niewielkimi białawo lub czerwonozielonymi kwiatami.

Inne nazwy: świńska trawa, podróżnik, drutowiec, wróble języczki, bzdziorst.

Surowce lecznicze

W celach leczniczych wykorzystuje się ziele rdestu ptasiego.

Substancje lecznicze

Rdest ptasi zawiera dość dużo rozpuszczalnej krzemionki, flawonoidy, olejek eteryczny, kwasy organiczne, garbniki, sole mineralne i witaminę C.

Zbiór i konserwacja

Zbierać ulistnione, niezdrewniałe szczyty pędów na początku kwitnienia w sierpniu i wrześniu. Ścinać nożem, nożycami lub kosą. Liście rdestu pokryte białymi plamami nie nadają się do zbioru. Suszyć należy w miejscach przewiewnych, ocienionych, lub w suszarniach.

Działanie: moczopędne, poprawiające przemianę materii, przeciwzapalne.

Związki czynne zawarte w rdeście zwiększają wydalanie moczu, a z nim szkodliwych produktów przemiany materii. Zapobiegają krystalizacji związków mineralnych w drogach moczowych, a tym samym powstawaniu i wzrostowi kamieni moczowych. Rdest polecany jest szczególnie w leczeniu i zapobieganiu kamicy szczawianowej i fosforanowej.

Rdest ptasi pobudza wydalanie z organizmu toksyn. Ponadto działając przeciwzapalnie w drogach moczowych niszczy bakterie będące przyczyną tych zapaleń. Rdest niszczy także bakterie w przewodzie pokarmowym. Rdest może tamować niewielkie krwawienia w drogach rodnych i przewodzie pokarmowym. Wpływ wyciągów tego ziela na naczynia jest znaczny - zmniejszają łamliwość i przepuszczalność ścian naczyniowych.

Rdest ptasi przez medycynę ludową uważany jest za lek przeciwcukrzycowy.

Ziele to może być wykorzystywane w leczeniu zapaleń dróg oddechowych, zapaleń gardła, angin i nieżytów oskrzeli.

Stosowane zewnętrznie wyciągi z rdestu przyspieszają gojenie się ran. owrzodzeń i oparzeń.

Rdest może być polecany ludziom w wieku podeszłym, bowiem "opóźnia" starość przeciwdziałając demineralizacji kości.